@

برای بخشیدن قلبی باید است بی صرفه

و تمام من صرف دوست داشتن توست

این بار که خواستی ببخشم تو را

کاغذی بیاور

آرزوهایت را نیلی بنویس

بی قراری هایت را سبز

سرخ ترین سیب را بر گونه ات پیوند خواهم زد

@

دوستت دارم 

تاوانش را با آسمان طی کرده ام 

نام تو که میان باشد 

شب و روز به هم خواهند رسید 

زمین را بگذار مدام بچرخد 

ساده است 

نمی داند خواستن تو نیاز ریشه و خاک نیست 

نفسی است که به گردن آویز تو بند است 

خواه هر کجا که بیشتر بخواهی ام 

هر قدم که شیداتر عاشقم باشی 

از دور 

بی نور

پروانه ات خواهم بود

بال بالت خواهم زد

@

حکایت سر به مهری است 

مهربانی کودکانه ی چشمان مردی 

که خشم ، خاطره هایش را لای لای از خواب می پراند

و چنان زورقی لای کتاب مشق هایش 

سرگردان می ماند بین دو واژه 

 خشکی 

 سراب

به آینه امیدی نیست دلاور بی دل 

روایت رازهایت چشمان من است

ساده نیست 

ساده نیست بزرگ شدن کودکانه ها در گاهواره ی هولناک آنچه گذشت

 کوچک بودم هنوز که یاد گرفتم 

این نیز بگذرد

کوچک بودی هنوزکه یاد گرفتی

بسا چیزها نمی گذرد

حل معمای تنقاض

رسیدن به چراهای بی جواب 

و رها شدن در آغوش باد بداخلاق روزگار

نقاشی انسان مهربان را به ما آموخت 

نگاه کن
چه هنرمندانه ترسیم می کنیم

 یک سال و کمی بیشترک زندگی خاطره ها را

چه استادانه تذهیب می کنیم

 یک عمر و دو صد دور ترک مردن فاصله ها را

و تو شاهکار نگاه منی

که برای هیچکس نخواهم گفت 

حکایت سر به مهر مرد مهربانی هایت را 

و من مخلوق نفس های خداوندگار آغوش توام 

که برای هیچکس نخواهی گفت 

 راز صبور زن آفریده از عاشقی هایت را 

هرچه بود و هرچه هست
ما برای این روزها سراغ شعر نرفته بودیم
ما برای این شب ها به هیچ شاعری آفرین ها نگفته ایم
شعر اما
به خانه ی ما آمد
تا برای این روزها و همین شب ها
یاد بگیریم شاعر شدن را تا نمردن ها

غزل و قافیه و سبک و ردیف
همه محتاج همین چند نفس فاصله اند
که شیرین هرچند شهد تلخی های فرهاد نشد
دل سنگ بیستون اما لرزید

ما که بی غزل و قافیه
شاعر نگاه و نجوا شده ایم
حسابمان با بیست ستون هم شعر نمی شود

@

اکنون با توام 

نظاره گر بغض هایی که هیچکسشان ندید

از این فاصله تا آن خاطره 

هماره به یادم بیاور

که یاور من بوده ای 

چرا که یار من را به دیار سینه ام آورده ای

تا باز بشمارم نفس هایش را 

امن یجیب بسرایم قدم هایش را

نجوا کنم آیات چشمانش را 

و شکرانه ببارم اشکهایی را

که هیچکسشان جز تو نظاره نیست