@

آن روز که کوله بارم را بی چراغ می بستم 

چشمانم به انتظار هیچ فردایی از خاطره ها یاد نمی کرد

چونان جای پای گرگ در برف ، دستانم در آغوش سرد خودم جای گرفت

زوزه ی رفتن نبود .... وزوزه ای بود از دیگر نبودن

و دیگر نبود زنی که بر فراز آسمان ها دست می کشید به شکار فرشته ی مرگ

بال گشوده بود به نماندن ، به رها شدن ، به گریز

و تو نمی دانی گریختن از ناگزیرِ آن همه هیچ بودن یعنی پرواز

من پرنده شدم

آن روز تمام کبوتران دنیا را فهمیدم

و به هرچه پرستو سلام کردم

با  قناری خواندم

فنچی سبک بال 

چون عقاب اما گردن افراشته

تمام گذشته ام سنجاقک شد

چله ی تابستان چلچله ای بر شانه ام سردش بود

می لرزید اما وفادار ترین یار رفتن بود

و خدا می داند 

شاید خدا هم نمی داند

اعجاز دستان او بود

که بند ناف من در سی و شش سالگی از گردنم باز شد 

آزاد شدم پشت هلهله ی مژگانش

دنیا آن روز یک خمره عسل بود 

در کویری صاف

مرداد بود ... شناسنامه به مِهرگرفتم 

فوج فوج سنجاقک از سرم پرید