به خدا
سکوت همیشه نشان رضایت نیست
سکوت من بهبودی پس از سکته ای است
که نامردی نامردمان روزگار چون تو به قلبم زد
و هیچ دارویی درمانش نشد
پس بیهوده به دیوار عاشقی نکوب
این هیاهوی آرام شکستنی نیست
صدای دریای طوفانی چشمان من است
که تو بر ساحلش آرام نشستی
شمع افروختی
فریاد می زنی
ما به خشکی نزدیکیم
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر