بعضی آدم ها را می توان مثل پروانه ی خشک شده ای لای برگ های کتاب نگه داشت... پس از اندکی می پوسد و می ریزد ... انگار نه انگار که وجود داشته اما تو هر بار چشمت به ان کتاب بیافتد تنت به یاد پروانه ای که پوسید می لرزد_________ من که پروانه نیستم ... چرا به خودت می گیری؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر