صدای پدر

سجاده ام پهن است رو به نفس های تند دلم
سمت دنج ترین زاویه ی نگاه خدا
آنجا که دست هیچ کس جز صبر بر شانه ام نیست
و صدایی درست شبیه صدای پدر در گوشم

این زمستان اخرین سرمای گونه های لبخند زده ی توست