شاید باورش سخت باشد نمی دانم ... شاید عجیب و غریبم اما تمام شب های نوجوانی من با صدای نی و سه تار گذشت. آنقدر آرام بزرگ شدم که آزار ندیدم تا یاد بگیرم پاسخ آزار چگونه است. به لطف فرزند دوم خانواده ای شش نفره بودن چنان بی صدا قد کشیدم که کتاب و شعر مونسم بود و نوای نی همدم تنهایی هایم ... صبورم بسیار صبور
اما
جام صبر هم لبریز می شود ... نمی شود؟
خدایا یا جام صبرم را بزرگتر کن یا صبوریم را بیش تا از تو دور نشوم تا چونان ایشان نشوم
