واقعيت دارد اين حرف كه آدم هاى هم قد و قواره در اين دنيا به نوعى يكديگر را پيدا مى كنند و با هم دمخور مى شوند ... هرچه اين قواره ها كوچكتر باشد اجتماع آدم ها بزرگتر است ... دنيا جاى عجيبى نيست اگر اندازه هامان دستمان باشد ، اگر بدانيم سايز شعورمان هرگز به قر كمر پتياره ها نمى رسد... گاهى مى شود به آنها فرصت حرف زدن داد اما دمادم كنارشان ماندن حكايت لكاته پسندان است و اجتماعى كه جزوشان هستند .......
اتفاقا در جمع هاى اين چنينى بسيار خوش مى گذرد اگر چاك لب ها و چشم ها تنها تا مرز حرمت پايين تنه ها باز شوند و چاك باز سينه هاى پلاسيده
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر