@

من از تن بهار خاطره بافتم به خوش اندامى نسيم 

از تابستان نوبرانه فرستادم براى آبستن رود 

من با برگهاى پاييز آواز سرودم در گوش صبورترين درخت 

و به سپيدى تمام زمستان از شرجى و آفتاب با آدمك هاى شنى تا دريا قدم نزدم 

غرق شدم 

من در دستان الهه ى هوس و عشق 
تعميد دادم بكارت دل را 

تا نه سنجاقك از پرواز به هراسد 

و نه سنجاق از باز شدن  

من به حرمت جاده اى كه راهى ام كرد تا تو 

بر هيچ نيمكتى تكيه نزدم 

 با تو پر زنان غرق شدم 

قدم نزدم