@

سر  بر بالشت خيس خاطرات مى گذارد 

زنى كه سايه ها هرگز پشت سرش راه نرفتند 

شانه به شانه ى تاريكى اش  دل به نور بستند ... ناپديد شدند

سرفه هاى خشك امان از خيسى چشم ها برده اند

و او شرمگين از كبوترانى كه گرسنه از كنار پنجره اش مى روند

براى فردا خيال خانه مى بافد

خانه اى با دو درخت مجنون  
لانه اى با يك جفت پرنده ى وفادار به پرواز 

ديگر مهم نيست كجاى جاده چشم هايش خيره شد به سراب

براى بد و  بيراه از اصالت راه نخواهد گفت 

برهنه مى شود در برابر چشم چرانى كاغذ

مباد كه قلم هم ايمان بياورد به صداقتش
دل به خط هاى حاشيه ببندد

رهايش كند