مداد تراشه تیز روزگار
سال ها ست بی بهانه عمرمان را می تراشد
بی هدف تراشه میریزد
تراشه هایمان زمین را هی کثیف تر می کند
تراشه
تراشه
تراشه
بتراش روزگار بیچاره
آخر این بازی اما
به پاک کن می رسی
و ما
پاک می شویم ........ انگار که هیچ نبودیم
تمام.........
پ ن : من سراپا زخمم تو هیییییی نمک بپاش
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر