خاطره را قاب کردم پشت شیشه ی نگاهم
پلک می بندم گاه گاه
تا خاک نگیرد تصویر مهربانی
که دیروزها رفت و تمام امروزها را با خود برد
و درد دل می کنم با سرانگشتان صبر
...تا شاید نوازش کنند سینه ای را
که بی قرار شده است و شور می نوازد
آوای شیرین قرارمان را
نوازش کنند تورا
که چنان تکیه زدی به پشت داغ دوری
که ذره ای نمی سوزی از دلی که شکسته
و هنوز لب بسته به خنده ی خونین و نموری
یادت هست از تو پرسیدم: اخر چقدر تو صبوری؟
حالا تو ای صبور
به من بگو
تو صبور........... یا من صبور؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر