۱۳۹۰ بهمن ۳۰, یکشنبه

...618...



دستانم به آسمان بود در قنوت صبر
کبوتری از فراز نمازم گذشت
سپید شد دستانم
قبول شد صبرم
"تــــــو" در سجاده ام بودی

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر