گفته باشمت بغض خوش خیال
گذشت آن روزها که خیسی چشم ها حرمت داشت
بیا خاطر دل ما را نگه دار
و آرام بگیر
که این دل مغرورِ لب پر شده
خلوتی می خواهد به سکوتِ سال ها شکستنش
تا حرف حسابی شود
به حنجره ی فشرده ی دوره گردی
که گمان می کرد
نجابت همان لبخندی است که بغض را پشت گونه های مرطوبش پنهان می کند
و صبوری اش حماقت فریادی بود که هرگز رهایش نکرد
آنقدر قلم و کاغذش کنار هم خوابیدند
تا اندیشه اش باردار نطفه ای شد
که به جرم واژگونی در رَحِمِ بی رحم روزگار
مرده به دنیا آمد
و جنازه اش در زباله دان داوری ها رها
حالا که تمام رفتگران این شهر غریب زا
برای مجازاتم دست به دامن جن و انس شده اند
تو حرمت دل ما را نگه دار و آرام بگیر
نه
خفه شو
بغض خوش خیال
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر